U prethodnom blog postu smo predstavili Kosančićev venac deo grada u kome se nalazi restoran Vertigo. U ovom postu ćemo pisati o Obilićevom vencu koji zajedno sa Knez Mihajlovom ulicom, Beogradskom tvrđavom i Kosančićevim vencem čini jedinstvenu ambijentalnu celinu i jedini materijalni dokaz kontinuiranog postojanja grada Beograda kroz vekove.

Dobar geografski položaj i specifična konfiguracija terena su Obilićev venac i Knez Mihajlovu ulicu učinili centrom grada još od antičkog vremena i rimskog naselja Singidunum. Kroz vekove Obilićev venac je imao uspone i padove, uostalom kao i sam Beograd. Više puta pod najezdom raznih osvajača taj deo grada je pustošen, da bi u Srednjem veku bio u potpunosti razoren i pretvoren u zelenu poljanu.

Tek u 15. veku za vreme vladavine Despota Stefana Lazarevića dolazi do obnove ovog dela grada i njegovog razvoja. Kasnije, sa dolaskom Turaka na prostoru izgrađena je orijentalna stambena četvrt, sa mnoštvom džamija, mehana i drugih javnih objekata.

Oslobođenje Srbije i odlazak Turaka iz gradova 1867. označava novu etapu u razvoju Beograda. Po uzoru na tadašnje evropske gradove usvojen je koncept niza ulica povezanih u formi venca.

Krajem 19. i početkom 20. veka na Obilićevom vencu se grade stambeni objekti uglavnom u akademskom ili eklektičnom stilu. Objekte grade uglavnom bogati trgovci i ugledni državni službenici. Najveći deo današnjih zgrada koje su i simboli ovog dela grada izgrađeni su u periodu između dva svetska rata. Objekti građeni u tom periodu uglavnom pripadaju stilovima “Secesije”, “Art dekoa” i “Moderne”.

Stambeno-poslovna zgrada porodice Antonijević, danas poznata kao “Ruski car” izgrađena je 1925. godine. Stambeno-poslovna zgrada porodice Radojlović, danas zgrada u kojoj se nalaze prostorije “Robne kuće Beograd”, izgrađena je 1936. Poslovna zgrada “Prizrad”, današnja zgrada Tanjuga, igrađena je 1939.

Danas Obilićev venac je pešačka zona, deo zakonom zaštićene ambijentalne celine “Knez Mihajlova Ulica” i jedan od najprometnijih i najpopularnijih delova grada.